Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2012

10 ΛΟΓΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΛΑΤΡΕΨΕΙΣ ΤΟΝ ΒΥΘΟ

Αυτόνομη Κατάδυση, πανδαισία αισθήσεων και συναισθημάτων.


1.Λατρεύω την προετοιμασία της κατάδυσης. Να βρίσκομαι με φίλους και να συζητάμε για το που θα βουτήξουμε, να κάνουμε το πλάνο της βουτιάς, να ετοιμάζουμε τον εξοπλισμό μας, να τσεκάρουμε ο ένας τον άλλο. Η κατάδυση είναι από τη φύση της μια συντροφική διαδικασία, μια δραστηριότητα που σε δένει με το ζευγάρι σου, δημιουργεί δεσμούς σε μια ομάδα που οι μη δύτες δεν είναι δυνατόν να αντιληφθούν και κυρίως, να απολαύσουν. Κάθε φορά η προσμονή είναι μεγάλη και η προετοιμασία βάζει τον εαυτό μου στη διαδικασία να λειτουργήσει ομαδικά.
 
2.Λατρεύω τη στιγμή που καταδύομαι. Τρελαίνομαι για τη στιγμή ακριβώς που αφήνω την επιφάνεια, που το σώμα μου αποκτά την αρνητική πλευστότητα, είναι η στιγμή εκείνη που παίρνω τη θέση μου μέσα στο περιβάλλον του βυθού. Για τους πραγματικούς εραστές της κατάδυσης, αυτή είναι η μοναδική στιγμή. Σημασία δεν έχει τι θα αντικρύσεις στο βυθό, αν καταδύεσαι στις τροπικές θάλασσες ή σε μια κρύα θάλασσα. Για τους εραστές της κατάδυσης σημασία έχει κάθε φορά να αφήνεις την επιφάνεια. Απλώς, να καταδύεσαι.
 
3.Λατρεύω την κάθοδο στο βυθό. Τη στιγμή εκείνη που βρίσκομαι σε ελεύθερη πτώση και έχω τον έλεγχο της κατάστασης στα χέρια μου. Ανοίγω τα χέρια μου σαν να θέλω να αγκαλιάσω όλη τη θάλασσα και τα πλάσματά της και ταξιδεύω προς το βυθό. Αργά και ελεγχόμενα. Εξισώνω ήρεμα την πίεση στα αφτιά μου. Έχω τον πλήρη έλεγχο. Το νερό που με αγκαλιάζει μου δίνει μια ακόμη υπέροχη αίσθηση. Έκρηξη συναισθημάτων και ταυτόχρονα πανδαισία αισθήσεων. Πλησιάζοντας προς το βυθό ελαττώνω την ταχύτητα καθόδου μου. Οι κινήσεις μου τώρα είναι σχεδόν μηδενικές. Έχω ρυθμίσει την πλευστότητά μου έτσι ώστε να είμαι ουδέτερος. Βρίσκομαι αιωρούμενος στο απέραντο υδάτινο διάστημα. Εκείνη την ώρα δέχομαι εκατομμύρια πληροφορίες, τις οποίες προσπαθώ να επεξεργαστώ και να τις μετουσιώσω σε κινήσεις και πράξεις. Ηρεμώ και αφουγκράζομαι. Ακριβώς σε εκείνο το σημείο το σώμα μου δέχεται όλη τη γαλήνη και την ηρεμία του βυθού, ενώ ο εγκέφαλός μου προσπαθεί για δευτερόλεπτα να συλλάβει την κατάσταση ενός περιβάλλοντος μηδενικής βαρύτητας. Προσαρμόζεται εύκολα δίνοντας τις οδηγίες προς το υπόλοιπο σώμα μου.
 
4.Λατρεύω τη στιγμή που βρίσκομαι στο μέγιστο βάθος. Όποιο κι αν είναι αυτό. Για τους συνειδητοποιημένους και σοβαρούς δύτες δεν έχει καμία σημασία στην ουσία αν αυτό είναι ρηχά ή βαθιά. Κάθε κατάδυση την αντιμετωπίζω με σοβαρότητα. Σέβομαι τη θάλασσα και τα βάθη της. Ξέρω ότι είναι ανώτερη από εμένα και το παραδέχομαι. Εχω αναγνωρίσει και αποδεχθεί τους κινδύνους όλους εξαρχής. Ανάλογα το πλάνο ή το καταδυτικό σημείο μπορεί να βρίσκομαι ρηχά ή λίγο βαθύτερα. Εκεί ο εγκέφαλός μου αδρανεί, ωστόσο το γνωρίζω και έχω τις αισθήσεις μου όλες σε επιφυλακή. Γνωρίζω εκ των προτέρων τι να κάνω, πόσο θα παραμείνω, την επίδραση των μιγμάτων αερίων που αναπνέω, τις ενέργειες και παρενέργειες που μπορεί να προκύψουν από αυτά. Έχω εκπαιδευτεί για αυτή την κατάσταση και είναι η στιγμή που ανασύρω στη μνήμη μου τις πολύτιμες πληροφορίες από την εκπαίδευση.
 
5.Λατρεύω την εικόνα της επιφάνειας της απέραντης θάλασσας όπως την αντικρύζω μέσα από τη μάσκα μου στο βυθό. Ένα μέρος της κατάδυσής μου το αφιερώνω κοιτάζοντας ψηλά. Η κινούμενη και ζωντανή επιφάνεια της θάλασσας μοιάζει ξαφνικά με μια ξένη ατμόσφαιρα πάνω από το κεφάλι μου. Τρομάζω όταν συνειδητοποιώ τους τόνους νερού που με σκεπάζουν, αλλά παράλληλα μου αρέσει. Μου αρέσει επίσης να βλέπω τα κύματα ανάποδα, να βλέπω τις φυσαλίδες τις δικές μου ή των συντρόφων μου στη βουτιά να προσπαθούν σαν παγιδευμένες να διαφύγουν προς τα πάνω, να αστράφτουν και να εγκλωβίζουν το φως μέσα τους. Αρκετές φορές, όταν βρίσκομαι ρηχότερα από τους δύτες της ομάδας μου, οδηγώ το σώμα μου από πάνω τους και παίζω με τις φυσαλίδες τους προσπαθώντας να τις πιάσω ή να τις αλλάξω πορεία. Άλλες φορές πάλι μου αρέσει απλώς να χτυπάνε επάνω μου, νιώθω να επιπλέω σε ένα σύννεφο από αέρα μέσα στη θάλασσα. Σε μια καθαρή ημέρα με ηρεμία στην επιφάνεια μπορώ να δω τα σύννεφα και να απολαύσω τις ακτίνες του ήλιου που διαχέονται μέσα στο νερό. Παρατηρώντας την επιφάνεια αναγνωρίζω την απεραντοσύνη και τη δύναμη της μητέρας θάλασσας και υποκλίνομαι στο μεγαλείο της. Είμαι ένα τίποτα μέσα στο σώμα της θάλασσας. Με κάνει να νιώθω ασήμαντος, αλλά και ασφαλής την ίδια στιγμή.
 
6.Λατρεύω την εικόνα με την προσπάθεια του φωτός να περάσει μέσα στο υδάτινο περιβάλλον, με τις αντανακλάσεις και το λαμπύρισμα της θάλασσας. Μου αρέσει το φως του ήλιου πάνω στην άμμο. Σε μια ηλιόλουστη ημέρα με καθαρό νερό οι ακτίνες του φωτός λάμπουν και με συντροφεύουν σε όλη τη διαδρομή μου στο βυθό. Κατά τη διάρκεια της επιστροφής μου προς την επιφάνεια και σε πιο αβαθή νερά, παρατηρώ τις μορφές που παίρνει το φως πάνω στη λευκή άμμο σχηματίζοντας ιριδισμούς σαν μικρά ουράνια τόξα.
 
7.Λατρεύω τη σιωπή του βυθού. Ο επίγειος κόσμος είναι γεμάτος από ήχους συχνά ενοχλητικούς. Με εξαίρεση το μακρόσυρτο ήχο της αναπνοής μου και των ήχων των φυσαλίδων μου, το περιβάλλον του βυθού είναι εντελώς αθόρυβο. Είμαι μόνο λίγα μέτρα κάτω από τον καθημερινό κόσμο, αλλά νιώθω ότι θα μπορούσα κάλλιστα να είμαι έτη φωτός μακριά. Για ένα μικρό χρονικό διάστημα είμαι μόνος με τις σκέψεις μου, πλέοντας στην αρμονία και την ειρήνη. Καθαρίζοντας το μυαλό μου από όλες τις σκέψεις που με απασχολούν στον κόσμο μου, νιώθω σαν να ξαναγεννιέμαι κάθε φορά που αναδύομαι από μια κατάδυση.
 
8.Λατρεύω την αίσθηση της περιπέτειας και συνάμα του αγνώστου στο βυθό. Ακόμα κι αν έχω επισκεφθεί έναν καταδυτικό τόπο πολλές φορές, έχω πάντα την αίσθηση ότι θα αντικρύσω κάτι καινούργιο. Ο βυθός ποτέ δεν είναι ίδιος. Κάθε φορά η ανεξάντλητη και άγνωστη υποβρύχια ζωή μου δίνει την αίσθηση ότι βουτάω σε έναν σχεδόν μυστηριώδη και απαγορευμένο χώρο, ελπίζοντας πάντα στο απροσδόκητο. Η προσμονή αυτή και πολλές φορές η οργιώδης φαντασία κάνουν τις αισθήσεις μου να εκρήγνυνται. Κάθε κατάδυση είναι διαφορετική και αισθάνομαι πάντα σαν εξερευνητής, κυρίως όταν καταδύομαι σε ένα ναυάγιο ή σε μια σπηλιά και κοιτάζω ψηλά βλέποντας τις φυσαλίδες μου να χτυπάνε σε οροφή, να εγκλωβίζονται φτιάχνοντας πολλούς μικρούς καθρέφτες. Για μια στιγμή μπορώ να δω την εικόνα μου μέσα τους. Οι επόμενες φυσαλίδες από την εκπνοή μου χτυπάνε τις πρώτες και διαφεύγουν προς την επιφάνεια, σε μια έκρηξη από μικρές και μεγάλες που σαν υδράργυρος ταξιδεύουν λαμπυρίζοντας προς τον αφανισμό τους στην επιφάνεια της θάλασσας.
 
9.Λατρεύω τη στιγμή που αναδύομαι στην επιφάνεια και λυπάμαι συνάμα. Μου αρέσει η στιγμή που μοιράζομαι την έξαψη από μια κατάδυση με τους συνδύτες μου ακριβώς στην επιφάνεια, όταν βγάζω το κεφάλι μου από το νερό και όταν οι πληροφορίες είναι φρέσκες και έχουν πλημμυρίσει τον εγκέφαλό μου, ενώ παράλληλα λυπάμαι που τελείωσε ακόμη μια κατάδυση, που τα αναπνεύσιμα αέρια με περιόρισαν για ακόμη μια φορά στο να απολαύσω περισσότερο τον βυθό.
 
10.Λατρεύω τους δύτες. Η κατάδυση με κάνει να νιώθω σαν να είμαι μέρος μιας ειδικής ομάδας, μιας κλειστής και αποκλειστικής λέσχης. Οι συνειδητοποιημένοι και φανατικοί δύτες είναι ειδική κατηγορία ανθρώπων που έκαναν στην ουσία το μεγάλο βήμα προς την επιστροφή στη μήτρα της ζωής. Ακριβώς εκεί απ’ όπου ξεκινά ο άνθρωπος, σαν υδρόβιο ον. Μου άρεσε από την πρώτη στιγμή και συνεχίζει να μου αρέσει πάντα η αίσθηση ότι ανήκω, ότι εντάσσομαι σε μια κοινότητα ομοϊδεατών που τους ενώνει το ίδιο πάθος. Και μπορώ να μιλάω με τις ώρες για την κατάδυση με φίλους παθιασμένους δύτες.

Πρωτότυπο Άρθρο του Κώστα Ανδρεάδη ©
 
Δημοσιεύτηκε στον ''Ελεύθερο Τύπο'' σε επιμέλεια Πιέρ Κοσμίδη http://pierrekosmidis.blogspot.gr/2011/09/blog-post_08.html το 2011. 
Το άρθρο ύμνος στην αυτόνομη κατάδυση. 
Έμπνευση για τους τωρινούς, παρακαταθήκη για τους μελλοντικούς αυτοδύτες!